Mediteren met CVM-Online

Elke avond van 19:30-20:00 uur › 30 mei 2020

Elke avond een online mindfulness-sessie in tijden van sociale onthouding.

link to article Mediteren met CVM-Online

Verruiming van de maatregelen: ik dacht dat het een blije gebeurtenis zou zijn. Maar wat blijkt? Ik word wakker in een wereld die niet meer dezelfde is. Hele belangrijke dingen missen nog, vooral in het contact. En terwijl ik al moe ben, moet ik me toch weer aanpassen.

De afgelopen maanden zat ik thuis met de katten om me heen. Ik raakte heel vertrouwd met de dagelijkse rituelen, de schoonmaakklusjes, de afwasjes, de gang naar de voordeur voor een pakketje. Ik heb de lente in de tuin van dag tot dag zien toeslaan, struiken, planten, bomen, ieder in zijn eigen tempo met versgroene blaadjes en uitlopers. Van grijsbruin naar frisgroen in honderd tussentinten. Hardlopen zoveel als ik wilde, in mijn eentje. Opeens mijn zoon weer dichtbij, zij het in het tuinhuisje, in quarantaine de stad ontvlucht.

Rust en overzicht

Het was wennen maar er viel ook veel weg en ik hoefde er niet over te twijfelen want het was niet zelfgekozen, het moest. We moesten er het beste van maken. Ik zat dan wel opgesloten, maar ik zat thuis. Er was veel onzekerheid maar op een of andere manier raakte me dat niet echt, hier was er rust en overzicht in de kleine dagelijkse rituelen. En er waren minder auto’s, minder vliegtuigen en zoveel werd afgezegd, en je kon oefenen om daar vrede mee te hebben, want er was een goede reden.

Dagelijkse gewoontes zijn zo belangrijk voor het emotionele evenwicht

En achter dit alles was die belofte: dit is tijdelijk. Die gedachte hielp om de lockdown te dragen. Elke middag keek ik in de app om te zien hoe het aantal IC-gevallen terugliep, als een soort aftellen. De dag kwam dat het voorbij zou zijn en ik dacht daarachteraan: straks wordt alles weer normaal.

Wennen aan de verruiming

Maar alles wordt niet normaal. Nog lang niet. Dat realiseerde ik me pas echt goed toen we bij het Centrum voor Mindfulness gingen doordenken wanneer we open konden en hoe dat dan zou gaan. Eindeloos veel praktische problemen doken op. Een ding werd duidelijk: weer mensen ontvangen zou gepaard gaan met veel bordjes, vloerplakband, afzettingen, looproutes, en lijsten met aanwijzingen.

Ik voorzag problemen met het vervoer, van mij en de deelnemers. Dan niet bij de deur kunnen ontvangen, één voor één doorsluizen naar de kraan, en voorzichtig tussen de vierkantjes manoeuvreren naar een hoekje in de zaal met eigen koffie in een thermos.

En dan nog is er de onzekerheid van de gevolgen van de verruiming, en de verantwoording die je als gastheer daarbij hebt. Was dit nu het fysieke ontmoeten waar ik naar verlangde?

Op anderhalve meter met elkaar omgaan haalt iets essentieels weg van het fysieke, het spontane, kortom de vreugde van het menselijk contact.

Op de tennisclub dezelfde akelige afstandelijkheid. Van tevoren je minuten reserveren, afstand houden, ook op de baan. Ballen uit elkaar houden, andermans bal niet aanraken met de hand. Gesloten kantine.

Weerstand tegen de verandering

Rationeel wist ik het wel, maar emotioneel heb ik de illusie gekoesterd dat deze limbo bij de verruiming gewoon weer voorbij zou zijn. In plaats daarvan word ik na wakker in een wereld die niet meer is zoals hij was. En waarvan ik ook niet wil dat hij zo is.

Nu ligt mijn illusie echt in diggelen: het wordt niet meer zoals het was. Opnieuw moet ik wennen aan een nieuwe wereld. Voor de tweede keer in een paar maanden. Opnieuw voel ik afkeer. Opnieuw heb ik angst.

Eigenlijk verzet ik me tegen de verruiming. De lockdown, ik was eraan gewend geraakt. Een fysieke gewenning: de kleine thuisroutines, het overzichtelijke van de beperkingen. Nu moet ik deze veiligheid weer verlaten.

Ik moet me opnieuw aanpassen. Dagelijkse gewoontes zijn zo belangrijk voor het emotionele evenwicht. Het biedt een heel basaal gevoel van je basis vinden. Kijk maar naar dieren, hoe die gedragsroutines ontwikkelen en daar telkens naar terugkeren.

Dat is wat deze crisis zo zwaar maakt. We moeten onze persoonlijke routines aanpassen.

Dat is wat deze crisis zo zwaar maakt. We moeten onze persoonlijke routines aanpassen. Keer op keer. Sommige routines betreffen ook onze sociale gewoontes. Laten we eerlijk zijn: op anderhalve meter met elkaar omgaan haalt iets essentieels weg van het fysieke, het spontane, kortom de vreugde van het menselijk contact.

Meestal eindig ik mijn blog positief. Natuurlijk ben ik blij dat we voor nu de epidemie hebben ingedamd. Dat de paniekfase voorbij is. En natuurlijk zal mindfulness ook weer bij de komende periode een enorm hulpmiddel blijken. En natuurlijk zullen we ook hier doorheen komen.

Maar nu heb ik een kater. Omdat ik me nu pas echt realiseer: het is niet voorbij, het begint pas. Daarbij kan ik de sunny side even niet vinden.

Auteur: Rob Brandsma, directeur van het Centrum voor Mindfulness
Mei 2020